W postanowieniu z 21 sierpnia 2025 r. (IV KK 269/25) Sąd Najwyższy przypomniał o istotnej relacji pomiędzy zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.) a zasadą rozstrzygania wątpliwości na korzyść oskarżonego (art. 5 § 2 k.p.k.).
Sąd wskazał, że zarzuty naruszenia tych przepisów mają charakter rozłączny i nie powinny być formułowane jednocześnie w odniesieniu do tych samych ustaleń faktycznych.
Zasada in dubio pro reo znajduje zastosowanie dopiero wtedy, gdy sąd – po dokonaniu prawidłowej oceny całokształtu materiału dowodowego zgodnie z art. 7 k.p.k. – stwierdzi istnienie niedających się usunąć wątpliwości co do przebiegu zdarzenia. Chodzi o sytuację, w której możliwe są co najmniej dwie równie prawdopodobne wersje wydarzeń, których nie da się jednoznacznie rozstrzygnąć.
Jeżeli natomiast strona kwestionuje sposób oceny dowodów, np. wiarygodność świadków lub wnioski wyprowadzone z materiału dowodowego, wówczas spór dotyczy naruszenia art. 7 k.p.k., a nie zasady in dubio pro reo.
Orzeczenie stanowi ważne przypomnienie dla praktyki sporządzania środków odwoławczych – skuteczne powołanie się na art. 5 § 2 k.p.k. jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy nie podważa się prawidłowości dokonanej przez sąd oceny dowodów.
